11 augustus · Uit de studio · 1 min lezen
Een teamuitje dat wél blijft hangen
Twintig collega's van een bureau uit Amsterdam, een donderdagmiddag in juni, en niemand die elkaar buiten het werk goed kende.
De meeste groepen komen binnen met een plan dat niet over koken gaat. Er moet iets gebeuren aan de onderlinge verhoudingen, of er is een afscheid, of het is simpelweg december. Dat plan laat ik meestal los. Wat werkt is een taak die niemand kan faken: je staat aan de werkbank en het mes ligt voor je.
Binnen tien minuten valt de rangorde weg. De stagiair die thuis kookt legt uit hoe je een ui halveert, de directeur luistert. Niet omdat iemand het zo bedoeld heeft, maar omdat de taak het bepaalt.
Aan het eind zat er iemand naast me met wie ik twee jaar mail en die ik nooit had gesproken.
Wat ik zou veranderen
Eén ding doe ik nu anders dan drie jaar terug: geen voorstelrondje. Dat kost twintig minuten en levert niets op wat het koken niet vanzelf doet. We beginnen met schorten om en handen wassen, en het kennismaken gebeurt tussen het werk door.
Verder: eten aan één lange tafel, niet in groepjes bij de eigen werkbank. Het verschil is groter dan het klinkt.